Контрапункт

За потеклото на првиот хуманоид - македоноид

Никола Гелевски

Некои поуметнички умови развиваат уникатна теорија, дека првиот Хунза настанува од средба меѓу мајмунот и пумата; но не по сексуален пат туку низ инкантанција

Како настанал првиот Хунза хуманоид, од кого подоцна се развива вистинскиот човек, таканаречениот македоноид? Има разни теории. Со оглед на тоа дека Хунзите се мешале со Хунхузите (бандите од Манџурија), а подоцна и со Хуните (од тој спој настануваат Пуните, т.е. Картагинците), при што се создаваат Хугенотите, работите се прилично измешани. За среќа, Јан Хус ни има оставено еден документ под наслов „Хумификација“ кој зборува за пред-Хунза периодот, но без да ја спомне генеолошката линија Хунзи - Хунхузи - Хуни (со подгранката Пуни) - Хугеноти. Во продолжение го пренесуваме оригиналниот документ на Јан Хус, приреден од славниот криптолог Пандалф Вулкански.

***

Како што кажува древното учење на Македоноидите, додека еден хулман (вид индиски мајмун) го играл својот недоветен антихуманистички хула-хула танц забоден до колена во прадревната кал на Хунзите, од хумусот директно проникнал еден ситен хуманоид со калливи раченца и ноџиња (налик на пувка-туфка, печурка во облик на топче); и одеднаш калливиот хуманоид (се' уште органски неодделен од својата пракосмичка материја) му викнал на мајмунот:

- Не се пули во мене ко да сум пулејка!

Тие свети зборови не само што се зачеток на семакедонскиот рунтав јазик туку засекогаш останале втиснати во хумусот, да се изразиме така фигуративно, на првиот хуманоиден (читај: македоноиден) мозок (чија света енергија преминала и кон хулманот и, подоцна, кон хуманоидната гранка Хунзи).

„Пупи, просто, некаков разум од мене, ко да пунктирам директно од космичкиот пунч!“, си помислил мајмунот кој полека се претворал во хуманоид-македоноид, во согласност со најстарите дамари (т.е. пулсот) на вселената. „Пулен на бога, со ѕвезден полен попрскан, пулпата од галаксиите како со пумпа се цеди низ мене...“, се вознесувал хулманот во своето првично хуманоидство.

Но, кога хулманот се обидел да зачекори кон калливото хуманоидче во хумусот, кон пувка-туфка печурчето, неспретно се спрепнал и го сплескал прото-македоноидот! Пуф! Оддуван од космичката сцена како со пуфер! Како пудра развеан низ космосот! Како пудла згазена од шлепер! Во пудинг претворена!

„Како пупка, како трошка пурпур, беше блатцето-златце...“, тагувал хулманот по прото-македоноидот, но со еден веќе толку поетски артикулиран говор што семакедонскиот рунтав јазик просто самиот се испишувал, се врежувал во чистиот винил на хулмановиот мозок. „Како пуканка несреќно испадната од една ситна пукнатина на галактичкиот барабан, ојде пурдето, калцето-златце, пувката-туфка, нит пубертет дочека, нит пубис разви, нит пуловер му исплетовме, нит татко во пулман-вагон го качи, нит па публика имаше да го види раѓањето на големиот (т.е. малиот) прото-македоноид...“, тажел хулманот.

Кога одеднаш (така вели древната доктрина на еманацијата, клучниот прадокумент на Македониодите, директно, со транссупстанцијација преземен од врежувањата на хулмановиот мозок) пред хулманот се појавила една пума.

- Пу, ма! Ме исплаши! - и' рекол хулманот на пумата.

- Ту, бе! Не си пупунец, да си плашиш! Башка, збориш? - рекла пумата.

- Не само што зборам, туку пеам на семакедонскиот рунтав јазик! - гордо одговорил хулманот. - Штотуку имав просто магиска средба со прото-македоноидот, со едно парченце кал кое наеднаш се исправи пред мене и прозборе, во хумусот, на светата Хунза земја, ко некое пувка-туфка печурче... - заплакал хулманот. - Ама по грешка го сплескав, пуздер го напраив, го размачкав низ калта ко путер...

- Кажи ми ги, хулман, зборовите што ги изрече прото-македоноидот? - рекла пумата и извадила едно пусулче, колку да се запише почетокот на семакедонскиот рунтав јазик.

- „Не се пули во мене ко да сум пулејка!“ Ете тоа беа зборовите на калцето-златце - рекол хулманот, а пумата запишала.

Во пусулчето на пумата, значи, се случило отелотворувањето на семакедонскиот рунтав јазик, дотогаш присутен само низ севселенските секавици и низ мозочните електронски празнења на тие неколку калливи собитија (од типот на хулманот, пумата, топчето-печурче итн.) што се акале низ пустелијата на првобитната, пред-македоноидна пустош.



Некои поуметнички умови (не претерано умерени, ниту умесни) подоцна развиваат една уникатна (можеби хумористична ама антихуманистичка) теорија, дека првиот Хунза настанува од средбата меѓу мајмунот и пумата; но не по сексуален пат туку низ инкантанција, низ заедничкото пеење на двете животни („Не се пули во мене ко да сум пулејка!“), во испарувањата на хумусот, се отелотворил првиот Хунза човек.

Се разбира, таа теорија повеќе е хулење-пулење (играње хулиганско-пагански - да се изразиме фигуративно - хулахоп или, не дај боже, хула-хула танц над блатно-кревките свети ковчиња на кутрото сплескано македоноидче). Улење-хулење е кога умот негира умут (т.е. надеж) и внесува смут и унијатење во кал меѓу хуманоиди, животни и билки (пувка-туфка, на пример); улење-хулење се, значи, теориите дека првиот Хунза македоноид настанува со помош на бесполово размножување, т.е. низ завивањето на две одвратни животни, мајмун и којот (т.е. пума).

Но, еве, умор ме зафаќа и умиленост од тажната судбина на прото-македоноидот. Башка умников ме корне како токму да е длабоко, низ организмот, разгранато човече! И така одново ја сфаќам сеопштата поврзаност и вкоренетост на се' во светов...

***

Тоа е крајот на записот на Јан Хус - додава врз маргините славниот дешифрант на тајни ракописи, Пандалф Вулкански.

(Авторот е издавач)