Мислења

Збогум НАТО!

Филип Петровски

Дали со ставовите на амбасадорот Треневски, конечно, му кажуваме збогум и на НАТО, како што и' кажавме на ЕУ

На прво место да дадам најбезрезервна поддршка на жените што бараат да си замине шминкерот што се претставува како министер за здравство. По толку случаи на умирање родилки, само во Македонија и во Тунгузија може да се задржи некој на чело на министерство и мува да не го лази. Би сакал да ги повикам сите политичари од Македонија, посебно оние од опкружувањето на Никола Груевски својот пород да го чекаат во државните болници. Со тоа да покажат дека веруваат во ова „преродено здравство“ на кое работат „успешно“ еве веќе петта година.

Ако помина трикот речиси кај сите и, за мое чудење, кај опозициските весници дека оваа власт е само две години на тронот, јас тоа не го купувам. Тие ја трошат својата и нашата петта година на власт. Во меѓувреме се направени мали дотерувања на изгледот на Кабинетот на Груевски, но се' на се', повеќе од 48 месеци повеќето ликови се исти. Според тоа, не може да стане збор за две години. Се чудам како истиот трик помина и кај опозициските партии. Еден громогласен молк го одбележа ова можеби најголемо подметнување во последниот период. Никој ништо не прокоментира. Истото ни се случи и лани кога власта прославуваше една година владеење, наместо три... Според таа логика, ако Груевски не дај боже повторно се добере до власт идната година, во 2012 колку ќе прославува - една година или 6 години владеење?

Како и да е, не ми е тоа темата за денеска. Туку нешто уште пострашно, нешто што на голема врата влегува како државна стратегија, нешто за што никој досега олку гласно не говорел. Имено, новиот амбасадор во НАТО изнесе пред некој ден многу интересни и уникатни тези за тоа каков треба да биде неговиот мандат, кој наскоро ќе го започне. Досега во повеќе наврати сум пишувал за проблематичниот однос на Македонија со Европската унија. Ќе ве потсетам, на 12 декември во мислењето број 122 говорев за ангажманот на државниот апарат против Фуере. Бидејќи просторот е ограничен, во детали сега нема да навлегувам. Потсетете се на Интернет на детали од таа колумна. Потоа на 26 јуни оваа година говорев за збогувањето со Европа, односно за новата политика на инаетење што ја води оваа гарнитура.

Ова му е лесно видливо на секој што со внимание ги следи политичките процеси во Македонија. Дека Ерван Фуере или другите ЕУ-лидери не ни се по ќеиф, особено оние што се надлежни да ги следат процесите кај нас. А штом не ни се по ќеиф, тука се новинарските извршители да започнат со создавање слика што ќе ги претстави како зло што е тука за да ни ја уништи милата државичка. Имаше оваа власт барем едно упориште што и' дозволуваше да го прави тоа на таков начин. Притоа мислам на НАТО и на САД, како стратегиски партнер, кој можеше да компензира нешто од ЕУ-интеграцијата. Ајде размислете, не сте ли слушнале од вашиот пријател или комшија, кој ви вели „па што ќе ни е ЕУ ако сме безбедни со НАТО. Та ние и така и вака сме во Европа. Нивни проблем е дали не' примаат или не...“ Практично, со ова се сакаше да се покаже дека ако ние го имаме НАТО, нема од што да се плашиме. Истовремено се натураше мислата дека само Алијансата и' е доволна на државава. Ваквиот инженеринг на власта и' даваше простор за маневар контра ЕУ, да тактизира, да организира протести пред седиштето на Унијата во Скопје и слично - затоа што на членството му беше кажано дека стратегиското партнерство со САД е на дело и никој ништо не ни може.

Дотука е се' во ред со мачкањето очи. Има некоја логика во редењето на аргументите, кои само нам ни одговараат. Едно немаме, друго имаме, што во оваа состојба на небиднина треба да не' направи задоволни. И, одеднаш гром од ведро небо. Нашиот нов амбасадор во НАТО решил да ја менува Алијансата поради тоа што таа „е во сериозна криза и не и' цветаат рози на геостратегиски и воен план“!? Имено, според него, во „Авганистан НАТО трпи сериозни загуби, што не би било лошо Македонија да го валоризира во своја полза“. Овој негов став веројатно го охрабрил да се обиде да ја менува Алијансата, односно нејзиниот принцип да одлучува со консензус и да ги смени и одлуките од Букурешт. За потоа да се охрабри и сериозно да ја исцрта „со вистинскиот лик“ Алијансата како „поддржувач на Грција во нејзината политичка и економска агресија врз нашата држава“. Ова се само делови од настапот пред парламентарната комисија.

Но, тоа се делови што сериозно треба да не' замислат и да не' натераат да се запрашаме што се случува со македонската надворешна политика и дали е на дело ново свртување од јавно декларираните стратегиски цели и приоритети на Македонија. Презентацијата на тезите доби експресна поддршка од Влатко Ѓорчев, еден од најблиските соработници на Груевски. Тој не гледа ништо спорно во искажаното, односно во Мартин Треневски гледа соодветно решение за таа значајна позиција. Тоа ни дава за право да заклучиме дека тезите што се изнесени ги поддржува. Односно, ако се потсетиме на централизираноста и начинот на управување на таа партија денеска, ќе сфатиме дека станува збор за договорени тези и договорен начин на нивно пласирање. Досега, во овие цели четири години владеење на Груевски не видовме слободно презентирање на мислења во рамките на партијата. Секој што мислеше поинаку, беше избришан. Немаше никаков простор за промовирање поинакво мислење од она што е скоцкано во кабинетот, од неговите најблиски соработници, претежно од Мартин.

Во конкретниот случај, еве да претпоставиме дека сум се прелажал. Дека Тренески навистина кажал лични ставови, кои се катастрофални за Македонија. Тие, со сигурност тврдам дека ќе доведат до натамошно влошување на нашата позиција во НАТО, кога ќе бидат проанализирани и препратени преку овдешните амбасади. Сигурно е дека ваквите ставови не поминале незабележано и дека не можат да останат само за внатрешна употреба. Но, еве како што реков, ако се лични ставовите, тогаш под итно од нив треба да се оградат Владата и претседателот на државата. Во интерес на државата. Не е доцна да се префрли вината врз амбасадорот. Во спротивно, не сум се прелажал, односно тој само изговорил ставови што му биле ставени во рака. Тоа е само мегафон. Односно, тоа се ставови на македонската власт. Што е и тоа како голем проблем за сите нас. И што секако бара дополнителна анализа, дали ние, конечно, му кажуваме збогум и на НАТО, како што и' кажавме збогум на Европа, односно на ЕУ.

(Авторот е доктор по политички науки)

http://filippetrovski.blog.mk/