Мое ќоше

Груевски менува тим што победува

Ерол Ризаов

Не се менува првиот тим, се менуваат само судиите, контролорите и резервните играчи

Мора да им се честита на стратезите на ВМРО-ДПМНЕ за односи со јавноста, или лично на премиерот Никола Груевски, бидејќи слушам дека негова била идејата за „нов бран”. Кој и да е, успеа да произведе топ-тема во еден многу деликатен период за власта. Смените во ешалоните на патриотите и преродбениците чија длабочина или козметика, сеедно, успешно се сервирани пред симпатизерите и поддржувачите, но и пред тие што почнаа да се колебаат, како сенародно движење и големо проветрување во тимот што победува. Иако во реалниот живот максимата гласи: не се менува тимот што победува, медиумската превласт на владејачката партија, овозможува спротивна доктрина. Опозицијата нема мегдан ниту сила, да пласира противтеза, на пример, дека се работи за очаен потег и барање виновници за неостварени стратешки цели и големи промашувања по шест години неконтролирано владеење.

Зошто Никола Груевски, капитенот на тимот што победува, се одлучи токму во овој момент да најави „големи” промени и кадровски освежувања, департизација, одговорност за добри резултати, но демек, под неговите очекувања. Што се случува сега и кои се мотивите на убавото мезе за јавноста: кој си оди, а кој доаѓа. Прво државата ја потресе страшен злосторнички чин со петкратно убиство на млади луѓе какво што досега никогаш во мирно време не се случило во Македонија. Колку и да се медиумите воздржани да не наштетат на истрагата со претпоставки, анализи и шпекулации, јавноста секој ден преде свои приказни кои драматично можат да се одразат на меѓуетничките односи, но и на односите со коалициониот партнер ДУИ. Второ, беспарицата, економската криза, неповолното и енормно задолжување на Македонија, ги продлабочуваат уште повеќе големите социјални разлики кои а прават сиромаштијата се повидлива и посрамна. Трето, пресинг дипломатијата и изјавите на лобистите дека може да се случи чудо во Чикаго и Македонија да стане членка на НАТО, не можат да ја покријат реалноста дека во Чикаго освен малку удирање по рамо ништо нема да се случи спектакуларно, како што нема да се случи ништо ни во Брисел во догледно време во однос на преговорите со ЕУ. Тоа се клучните и крајно неповолни вести кои можат значително да го намалат рејтингот, или да ја ослабат коалицијата на власт што лесно може да прерасне во владина криза. Затоа имајќи го предвид менталитетот на Балканот неколку теми се вечни. А најсилна е онаа за сенародно движење за обединување и помирување. Тоа е извонредна храна која го заситува гладот, ја намалува сиромаштијата, безработицата, бесперспективноста, загрозата на демократијата и слободата, блокираните евроатлански интеграции. Тие стануваат здодевни и бајати теми во однос на адреналинот што го дигаат вестите за цунамито од нови способни луѓе кој досега биле невидливи за партиските кадровици. Тоа се возбудливите теми кои ги покриваат сите грешки и афери. Големите аналитичари поддржувачи на власта и евергрин политичари кои се непроменливи и секогаш пливаат над сите бранови, прават студиозни анализи колку е добро и значајно да се менува тимот што победува. Спин-мајсторите, големите далги на ВМРО-ДПМНЕ ги нарекуваат и сенародно движење и авангарда. Тоа е можно само во Македонија. Авангардата да стане сенародно движење. Такво чудо немало ни во комунизмот. На добар пат сме да се укине и повеќепартизмот, но и еднопартизмот на ВМРО-ДПМНЕ. Милина една од елоквенција, луцидност и визионерство. Тоа се големи глобални умови кои никогаш не расправаат за банални детали, како на пример: колку порасна стандардот и колку се подобри квалитетот на живот во Македонија во последните шест години. Или, каква будалштина би била помислата да седнат и пишуваат зошто Македонија е најсиромашна земја во Европа, со најголема стапка на невработеност. Најомилена тема на слободните мислители им е дека досега никогаш не сме имале поголема слобода, поголема демократија и подобра власт. Ни треба само сенародно обединување. Поголема демагогија досега не е изречена во мирно време без војна. Ете затоа треба да се менува тимот што победува. Или, попрецизно речено нема да се менува првиот тим од 11 играчи и капитенот. Ќе се менуваат резервните играчи. А, најважно од се' е што ќе се менуваат и судиите и контролорите. Така секој натпревар е добиен.