Претходен број

Мислења

За тепаните студенти

Филип Петровски

Радикалната поделба на луѓето на плоштадот е намерно направена за да се оправда употребата на сила и, секако, да се замаскира виновникот

Последните недели се погодија двата круга од изборите, па морав да пишувам на неутрални теми за да не го нарушам изборниот молк. Така, некои теми за кои сакав да пишувам, а се појавија во меѓувреме, не можев да ги обработам. Но, изборите завршија, а темите можеби загубија малку на свежина. Тоа е реална опасност, меѓутоа ми текнува дека кај нас принцип на дејствување е се' да заборавиме за кратко време, за неколку дена, па си реков дека некои теми, сепак, заслужуваат поопсежно размислување, навраќање и коментирање. Имено, ќе пишувам во оваа прилика за студентските протести од предминатата недела. Иако тоа, како што веќе реков, не е баш пријатна тема, како за тие што протестирале, така и за тие што ги напаѓаат, а секако и за мене. Има повеќе работи кои треба да се разгледаат и да им се даде сопствен агол на гледање. Дефиницијата - слободниот човек, секако, би требало да го означи оној што одбива да се повлече пред невремето кое за момент темно се надвиснало над него. Не сум сигурен дека просторот што го имам ќе биде доволен, та затоа ќе пишувам колку што можам пократко со идеја да бидам јасен и прецизен.

Да одам со ред (за потребите на хрониките). Бидејќи не бев во можност да пишувам веднаш за студентските протести поради молкот, се определив во некои слободни медиуми да дадам изјава за тоа што мислам за ќотекот кој на децата им беше испорачан најдемократски. Тоа беа кратки изјави кои не можат поопстојно да приближат колку мизерно и потресено се чувствував кога ги гледав хулиганите (кои спонтано дошле од други градови) како ги напаѓаат нашите студенти. За момент се сетив на нашите протести од 1997 година, кога го подигнувавме шаторот. Не ни дозволуваа. Сме ја уништувале тревата. Знаете, секоја власт си има некои свои лични нелогични оправдувања за да се заштити. Тогаш тоа беше тревата и екологијата. Па, затоа на нас тргна полицијата. Не' туркаше. Но, не успеа. Не се повлековме и го подигнавме шаторот од кој се боревме за нашите убедувања. Затоа тие мораа да се повлечат. И се повлекоа за да ни отворат „полициски досиеја“ за непослушност. Подоцна имавме прилика да ги читаме тие досиеја и да се чудиме. За тие досиеја до ден-денешен никој во ова општество не одговарал. Како што стојат работите, ниту ќе одговара. Може само да биде унапреден. Сега, пак, овие што протестирале биле геј, па затоа треба да им се застане на пат во име на верата. Мене ми се чини дека оваа радикална поделба на луѓето на плоштадот е намерно направена за да се оправда употребата на сила и, секако, да се замаскира виновникот. Но, на ова ќе се навратам подолу.



Во меѓувреме, изјавите што ги дадов, педантно ги обработив, со оживеан текст и слика и ги подигнав на блогот, како и на профилот на „Фејсбук“. Сакав да видам каква насока ќе зафати дебатата откако, наводно, се смириле страстите. Интересни се коментарите од кои некои ќе издвојам за да ја покажам феноменологијата на денешниот ден, да ја акцентирам бесмислата на се' што се прави, празнотијата на секојдневното дејствување на единките во општеството кои се што прават е да се закачат со папочна врска со центарот кој им дава инструкции кои ги следат на потсвесно ниво. Јасно е дека во недостиг од реални оправдувања за тепањето, мора да се појават нови елементи во „одбраната“ на настанот од позиција на „знаменосците“.

Само накратко ќе се задржам на некои детали (треба да се направат поопширни социолошки анализи за се' да биде појасно). Еден тазе промовиран колумнист и аналитичар (денеска сите се аналитичари), кој, патем кажано, и 1997 година беше учесник во протестите, само од страна на тепаните, вели да не сме му ја чепкале верата. Тоа што се гради било духовен храм и директно било поврзано со правото на практикување на верата. Затоа што нашите храмови со векови биле уривани, народот сега немало да попушти. Децата што протестирале сега, всушност, ќе го попречеле правото на тие што сакаат да веруваат слободно. Всушност, овој протест бил против личностите на тие што беа на противпротестот. Со ова студентите ја преминале границата кон политичка кампања. Самите си се виновни, како што вели, за „две шлаканици и две клоци“.



Интересна е оваа апологија на верата. Но, истовремено е и повеќе од индикативна во однос на она што не' чека во блиска иднина. Од неа може да се извлече заклучок дека се' што нема да и' одговара на елитата на власта може да се подведе под политичка кампања. А, според овој след на работите, односно како тие се оправдувани, секоја политичка кампања може да заврши со по некоја шлаканица и клоца, кои се' додека ги има во мали бројки, можат да се оправдаат! Зашто две шлаканици не се и сто шлаканици и, секако, многу помалку болат! Замислете да добиете 100 шлаканици или клоци, сигурно ќе бидете среќни да биле само две! Според оваа логика, тепањето е оправдано затоа што не било во големи размери. Додадено на логиката на некои медиумски трабанти дека ова се сите само геј, на крајот човек навистина ќе си помисли – па, овие добро поминале. Требало повеќе ќотек да им се удри.

Меѓутоа, не сум сигурен дека од страната на студентите биле геј. Како што не сум сигурен дека и зад божемната бескрајна посветеност на црквата, исто така, не се кријат некои кои се плашат да кажат дека се ГЕЈ. Впрочем, барањето „јасна дистинкција“ е само начин некој да обележи за да може да биде шиканиран. Најдобро е секој да си биде она што си е, ама тоа да не го натура на друг сосила. И, секако, да не тепаат затоа што е геј или не е геј. И обратно.



Елем, да завршам. Пред неколку дена на блогот ми пристигна коментар кој објаснува се'. „По ваквите твои ставови јавно изречени, немој да се чудиш кога наскоро Коце Трајановски ќе те смени од директорската позиција. Од сите можни ставови што можеш да ги имаш, ти фати банда атеисти-џанаци-педери, кои се партиски инструирани да ги браниш, и нив и нивното право на протест. Ако се оние толку мутави да мислат дека можат да протестираат поради црква и да останат непремлатени, не биди и ти мутав. Една работа е политика, друга е религија. Против црква не може да се протестира, а кој протестира треба озбилно да јаде ќотек. За разлика од сите кои се ’згрозени и шокирани‘ од настаните со протестот, јас ги поддржувам тепачите. Секој што е против црквата треба да биде млатен ко стока. За православен народ, православен храм. Нема грст педери и наркомани да ја запираат ренесансата на македонската нација“.

Јас, пак, наивно мислев дека работата во библиотека е работа во библиотека. Дека се цени она што си го направил, што си го оставил зад себе како резултат, кој никој не може да го оспори. Мене никој не ми кажа дека треба да ги поддржам тепањата за да го задржам работното место. Штом е така, в ред, еве доброволно ја ставам мојата судбина во ваши раце. Па, судете според правото на силата.

(Авторот е магистер по меѓународна политика)

http://filippetrovski.blog.com.mk