06.05.2012, 17:49 Писма - Дебелите маршираат на ТВ
Драгољуб Марковски, Кутина, Хрватска
Македонија, знаеме, е сиромашна земја. Ама по бројот на дебелите, што ги среќаваме секојдневно, небаре е цивилизација на изобилството а не цивилизација на нужноста - како би кажал големиот Живоин Павловиќ. Никако не ми е намера да медитирам на тема дебелина, туку да посочам на она што ми пречи во земјава. А тоа се сцени кои ни ги посредуваат телевизиите. Во нив најчесто се редат познати личности од јавниот живот (политички, културен, спортски итн., вклучувајки ги и вработените во телевизиите), кои не можат да ја сокријат својата прекумерна тежина, да не кажам дебелина (до колку не се гордеат со неа). И не помага тука никаква облека, применета како камуфлажа (или фармерки кои само што не пукнат). Кога камерите ќе ги доближат „објектите“ (а тоа како со страст, да не кажам со пакост, да го прават режисерите), лесно се распознаваат дури гротескните облини – од долу нагоре. Жални се сликите на сосема млади жени, а веќе сега деформирани! Се прашувам како тие си ја гледаат иднината, особено со оглед на чувствителноста на женската природа и нејзината положба во општеството. Ни кај машките „објекти“ сликата не е помалку грда, особено кога станува збор за млади луѓе. Од авион се забележуваат нивните хипертрофирани стомаци „без враќање“. И спрема нив ТВ режисерите како да немаат милост кога ги доближуваат нивните глави „ан фас“– белки за да видиме здебелени подбрадоци. Чуму ова „писание“ - ќе се запраша почитуваниот читател, а прашањето е благодарно. „Марширајки“ на телевизиите јавните личности, не сакајќи, на широката публика како да и' испраќаат порака што е пристоен физички изглед. Ова особено се однесува на нивните симпатизери, кои се идентификуваат со нив, како во интелектуална така и во реченава смисла. |
